Bir zamanlar üçtük.
Biri doğurdu.
Biri sustu.
Biri bekledi.
Sonra biri gitti.
Biri unuttu.
Biri kaldı.
Anne bir yankıya dönüştü. Baba bir mesafeye.
Çocuk, ikisinin arasında hala anlam arıyor. Çocuk büyüdü ama içindeki boşluk hiç küçülmedi. Kimi gün rüzgârla konuşur, kimi gün yere çöker. Birinin eksikliğini taşırken, bir başkasının ağırlığına dönüşür.
Hiçbirimiz suçlu değiliz. Ama hepimiz payımıza düşenlerle yaşıyoruz. Birbirine dokunmadan yine de aynı rüzgârda.